Archive

Click on picture for bigger one

Tegenwoordig breng ik veel tijd door in de steden om architectuur-foto's te maken.

Steeds meer gaat mijn voorkeur uit naar interieur-architectuur.

Daarvan is genoeg te vinden in de steden en combineer beide stijlen. Ik kijk daarbij naar expressie en kleur en ben dan daar ook altijd naar op zoek.

Ik probeer dan een ontwerp te vinden waar men langer naar kan kijken zoals deze stoeltjes in een filmzaal.

Deze stoeltjes kon ik zonder storende elementen fotograferen, waarbij lichtinval van links enige schaduw-werking in de kleuren geeft, waardoor ze meer relief krijgt.

Het lijkt zo ook wel een beetje een puzzel.

Lately i spent more time in cities to make architecture-photos.

More and more i prefer interieur-architecture.

In the cities there is enough to find and i can combine both styles.

I look at expression and color and i'm always searching to that combination.

I try to find a subject which you can look at longer, ike the photo of the chairs in a movieroom.

This chairs i could took take without any disturbing elements, the light of the left made some shadow in the colors, so there is more depth.

It looks a bit like a jigsawpuzzle this way.

Click on picture for bigger one

13 December 2006.

In verpleeghuis De Bieslandhof treden clowns op voor bejaarden waarvan er ook dement zijn.

De ouderen genieten van dit leuke en gekke bezoek.

Door contact te maken proberen de clowns de ouderen uit hun isolement te halen.

December 13 2006.

In nursinghome De Bieslandhof clowns making their act for the elderly people, some of them are demented.

De elderly people enjoys the fun and crazy visitors.

By making contact the clowns are trying to get them out of the isolation.

Click on picture for bigger one

Voor een fotograaf is Thailand  hemel op aarde.

Behlave de stammen die leven in de bergen hebben de meeste mensen in Thailand er geen problemen mee als je een foto van ze maakt. Sterker nog, als ze in de gaten hebben dat je de lens op ze richt dan geven ze je hun breedste glimlach.

Ik kon deze dame onopgemerkt fotograferen op de drijvende markt in

Damnoen Saduak in het zuiden van Thailand.

Deze markt is een must voor iedereen die dit land bezoekt, ondanks dat het zeer op de toeristen gericht is.

Damnoen Saduak is eigenlijk de naam van het kanaal dat gegraven is in de tijd dat Koning Rama IV regeerde (1851-1868).

Boeren gebruiken het kanaal nog steeds om in hun kleine bootjes hun goederen naar de markt te brengen.

Bezoek ook de oude drijvende markt, dat is waar ik deze foto heb genomen. Op deze markt verkoopt de lokale bevolking samenkomt om sinaasappelen, grapefruits, papayas, kolen, bonen, uien en andere lokale gewassen te verhandelen.

Van de oude drijvende markt kun je per boot naar de nieuwe in plaats van je door de menigte te wurmen aan de kades.

Vanuit Bangkok kost het je ongeveer 2 uur om er te komen (met de bus of boot).

Zorg ervoor dat je er vroeg bent, want meestal zijn de boeren uitverkocht rond 11 uur in de ochtend.

For a photographer Thailand is heaven on earth.

Except for some hill tribes in Northern Thailand, Thai people don't mind having their picture taken.

In fact, if they notice your pointing your lens in their direction they'll give you their brightest smile.

I could photograph this old lady unaware at the floating market in Damnoen Saduak, Southern Thailand.

The market is a must for everyone visting Thailand, despite being very tourist-orientated.

Damnoenssaduak is actually the name of the canal that was dug during the reign of King Rama IV (1851-1868).

Peasants still use the canal to transport their goods in small rowing boats to the market.

Make sure to visit the Old Floating Market as well, which is were I took this picture.

That's where the local people gather to buy oranges, grapes, papayas, cabbages, beans, onions and other crops that are grown by the peasants in fertile Southern Thailand.

From the Old Floating Market you can go by boat to the new one and get right in the middle of the market instead of mingling in the crowd gathered on the passage along the canal in order to make pictures.

It will take you about two hours to get there from Bangkok (by bus or by boat), so make sure to leave early because usually the peasants are sold out before 11 AM.

Click on picture for bigger one

De grootste tijd van de zomer breng ik door op mijn fiets, toerend door het platteland in de omgeving van mijn huis in noord Michigan.

Eind mei kwam ik al fietsend een weg tegen waaraan een aantal verlaten gebouwen.

Aan een modderige weg, net buiten de buurt, stond een twintiger jaren schoolgebouw.

Het gebouw, met uitzondering van een nieuwe deur, was onaangetast sinds het was verlaten.

Je kon bijna de warmte voelen van het grote fornuis en je hoorde de kinderen bijna meezingen met de piano, waarboven een portret van Jezus hing.

De bomen filterede het licht wat binnenviel door de grote vensters, wat de ruimte verlichtte met een angstaanjagend groen.

Het was het soort gebouw wat leek te leven lang nadat er in was geleefd.

Die dag was ik in meer leegstaande gebouwen en buiten dat er nog veel dingen in het gebouw stonden kreeg ik het gevoel dat er belangrijke dingen waren gebeurd in deze kleine ruimte.

I spent much of my summer living on my bicycle, touring the rural area surrounding my home in northern Michigan.

In late May I came upon a road on which a concentrated amount of abandonments stood, almost like a former neighborhood.

Among them was the 1920s schoolhouse, just outside a small, dirt road town along the road.

The building, with the exception of a new door, had been left untouched since its closure.

One could almost feel the warmth from the large pot belly stove and hear the young voices singing along with the piano to the portrait of Jesus hanging on the wall.

Surrounding foliage filtered the ambient light pouring in through the large windows, filling the room with eerie green color.

It was the kind of location that seemed to be filled with life long after it ceased being lived in. I found myself in many other buildings that day, and despite being filled with possessions,

I got the impression that more significant things had happened in

this one little room.

Click on picture for bigger one

Bijna twee jaar geleden kreeg ik op mijn verjaardag een kaart met een paar foto's met de "Coyote Buttes" erop, ik was verliefd en wist dat ik daar naar toe wilde.

Er stond alleen geen locatie of naam vermeld en ik was

teleurgesteld.

Zelfs via internet blijft het lastig zoeken en kon niets

vinden en gaf de hoop op een mooie reis al op.

Maar, ergens begin 2006 kwam ik door een foto van Antelope Canyon van Arny Raedts (www.arny.nl) op zijn site terecht.

Ik wilde namelijk ook al heel lang naar Antelope Canyon.

Maar, ik was in de zevende hemel toen ik op Arny

zijn site foto's zag van die voor mij onbekende locatie, het bleken de

Coyote Buttes te zijn (vlakbij Antelope Canyon in Arizona, USA).

Ik heb de stoute schoenen aan gedaan om een reis die kant op te plannen.

Maar zo makkelijk bleek dat nog niet te zijn.

Voor dit gebied heb je een vergunning nodig en worden er maximaal 20 personen per dag toegelaten.

Je begrijpt het al, de hele wereld (de fotograferende wereld) wil deze locatie zien en daarom is het lastig om aan een vergunning te komen. Ik had het geluk dat ik bij mijn eerste poging om een vergunning via het internet te krijgen gelijk prijs schoot want er zijn mensen die er jaren over doen.

Op 1 augustus kreeg ik mijn vergunning voor 3 november en kon ik mijn reis gaan plannen.

De Coyote Buttes zijn versteende zandduinen en onderdeel van de Vermillion Cliffs National Monument in Arizona.

De reden voor het beperkte aantal bezoekers is dat het zandsteen erg bros is en je kunt de gevormde riggels heel makkelijk kapot lopen.

De kleuren en lijnen die zich gevormd hebben zijn magisch en bijna bovennatuurlijk.

Op deze foto zie je de ingang naar de meest bekende plek van de Coyote Buttes, nl. "The wave".

Op deze foto kijk je bij wijze van spreken naar buiten.

Er is geen pad dat je naar de locatie leidt en je moet door een prachtig landschap van zandduinen en bergen met GPS navigeren om er te komen, geweldig is dat!

In november 2005 I received a birthday card with pictures of  a magical place.

I instantly fell in love and knew I had to go there. Unfortunately

the card did not mention where the pictures had been taken.

I searched the internet for days...unsuccessfully.

Disappointed I gave up the search...and my plan to visit the site.

But then, at the beginning of 2006, I stumbled across a picture of Antelope Canyon (another place I wanted to see) which lead me to the website of Arny Raedts (www.arny.nl) .

To my amazement I discovered he had pictures of the magical place

I had seen on the birthday card.

That's how I found out that this place is called the Coyote Buttes, located not far from Antelope Canyon (which is in Arizona, USA).

I immediately started planning a trip to the Coyote Buttes, but soon found out that it was not going to be that easy.

You need a permit to enter this protected area and only 20 people are

allowed in each day.

As you can imagine, every photographer in the world is eager to visit this place and I was told that getting hold of a permit was difficult.

I got lucky and managed to get hold of a permit on my first attempt via the internet.

Some people I have spoken to took 3 years to get theirs!

And so, on August 1 2006,  I received my permit to enter the protected area of the Coyote Buttes on November 3 2006 and started planning my trip.

The Coyote Buttes are petrified sanddunes and part of the Vermillion Cliffs National Monument in Arizona.

The reason why they only allow 20 people a day is that the sandstone layers are very delicate and can easily get crushed by people stepping on them.

The colours and lines that have formed over the years are magical and almost supernatural.

This picture shows the entrance to the best known part of the Coyote Buttes, The Wave.

You are looking out from The Wave (which is behind you).

There is no clear path that takes you here.

You must hike 5 km through a beautifull wilderness of sanddunes and rockformations, using GPS or visual landmarks to guide you.

A truly amzing experience.

Click on picture for bigger one

Deze esdoorn stond in de tuin van het huis waar ik ben opgegroeid.

Lange, lage, brede en dikke takken, elke kan ik me nog herinneren.

Volop levend in de zomer, vurig rood in de herfst, zilverkleurig in de winter en zachtgroen in de lente.

Het was elke gedroomde exotische locatie: ons piratenschip, ons kasteel, onze raket naar de sterren.

Ook was het een verstopplaats: voor de zomerzon, voor vijandige indringers, voor ouders die riepen om te komen eten.

Het was een ontmoetingsplaats, een monument, honderduizend verhalen.

Het was thuis.

This maple tree lives in the yard of the house I grew up in. 

Long, low, wide, thick branches, each one I know by heart still.  

Fully alive in the summer, fiery red in autumn, ghostly silver in the winter and tender green in spring.  

It was every exotic location dreamed possible; our pirate ship, our castle fort, our rocket to the stars. It was a refuge; from the summer sun, from enemy intruders, from parents calling us in for dinner. 

It was a meeting place, a monument, a hundred thousand stories. 

It was home

Click on picture for bigger one

Ik wilde een aangrijpende reeks foto’s maken. Een reeks die je grijpt bij de keel. Die je doet stilstaan wat er in het verleden is gebeurd.

Daarom besloot ik naar Nationaal monument kamp Vught te gaan.

Bij Binnenkomst viel me een nieuw gebouw op, helemaal niets ”oud“

Toen ik naar buiten ging kwam ik de prikkeldraad tegen. Wat voor mij betekende gevangen, opgesloten. Iets wat bij het toenmalige kamp hoorde.

I wanted to make a serie of catching pictures.

Pictures that grabs you by the throad and makes you think of what has happened in the past.

Thats why i decided to visit National Monument concentration camp Vught.

When i arrived i only see new buildings and nothing old. When i left the place i noticed the barbed wire.

That ment for me prisoners, locked up....

Something which used to happen in this concentration camp.

Click on picture for bigger one

Voelde de enorme drang om eens wat rond te lopen in de buurt in Amsterdam waar ik ben opgegroeid.

Het is er volledig veranderd. Veel kansarme jongeren. Veel verpaupering. Het was een eerste ontmoeting met de buurt na 25 jaar en ik wil er af en toe terugkeren voordat alles is verdwenen i.v.m. nieuwbouw.

De bevolking bestaat inmiddels voor een groot deel uit allochtonen. De buurt is onherkenbaar veranderd maar zeker nog spannend in fotografisch opzicht.

Komend jaar wil ik in deze en vergelijkbare buurten meer reportages maken, maar ook portretten van de mensen die er wonen.

I felt the urge to walk around in the neighborhood where i lived as a kid in Amsterdam.

Its totally changed, lot of deprived youth, lot of impovering.

It was my first visit at this neighborhood after 25 years and i want to visit it once in a while before it is disappeard due to rebuilding.

The neighborhood is almost unrecognizable, and the people who lives there are almost all foreigners, but very exciting for a photoshoot.

Coming year i will take more photoshoots in this and similar neighborhoods, and also of the people who lives in it.

Click on picture for bigger one

Als ik m'n groutouders bezoek dan loop ik meestal door het bos daar vlakbij.

Terwijl ik al wandelend foto's nam van het rood/geel gekeurde bos, viel mijn oog op dit kleine meisje.

Haar ouders en zusje wilde gaan, maar zij wilde liever blijven spelen met de herfstblaadjes.

Dus stond ze stil en zei niks. Haar familie wandelde van haar weg, en omdat ze zo stil was vergaten ze zelfs dat ze erbij was.

Zodra haar ouders uit zicht waren draaide ze zich om en ging verder met spelen, net of ze al vanaf het begin daar alleen zat  te spelen.

When I'm visiting my grandparents, I usually go for a walk in the woods nearby. While walking around taking pictures of the red and yellow forest, my eye fell on this little blonde girl. Her parents and sister wanted to leave, but she wanted to stay and play in the autumn leaves. So, she stood still, and didn't say a word. Her family walked away, and since she was so quiet, they forgot she was there in the first place. The girl turned around when her parents were out of sight, and continued playing, like she had been there alone to begin with.

Click on picture for bigger one

Mijn vriendin en ik besloten om op onze weekend trip naar oisterwijk, eens vroeg op te gaan om zo herten te fotograferen.

Ik liep dus ook constant met statief en camera de omgeving af te struinen naar goede locatie voor hert of ree,

hierbij werden we steeds nauwlettend in de gaten gehouden door onze vriendelijke roodborst,

die  niet echt onder de indruk was van ons...je kon hem tot 1 meter naderen, wat ik wel aardig dichtbij vindt.

Het zal vast door zijn natuurlijke "relaxte" omgeving komen dat hij zo was.

Doordat deze Roodborst zo aanwezig was kon ik het dus niet laten om er even een fotosessie aan te wagen, waarbij hij rustig voor mij ging poseren alsof het zijn dagelijkse werk was.

We my girlfriend and myselve went on a weekendtrip to Oisterwijk we decided to get out early to try and photografph some deers.

Carrying my camera and tripod we kept looking for deers and stags.

Doing this we carefully are being watched with a friendly robin.

The bird wasn't really impressed by us, we could enter it to 1 meter.

It had to be its natural surrounding that  the bird was so relaxed.

Because the robin was so near i just had to 'shoot'  it, and the bird?

He posed for the camera like it was his everyday job!

Click on picture for bigger one

Genomen vanuit een luie stoel om 9 uur 's-morgens bij Starbucks, direct aan het raam (dus door het glas gemaakt).

Het is daardoor net alsof de straat en alle voorbijstromende mensen door je huiskamer lopen. Een stilstaand persoon valt dus direct op.

Hij leek ook, in tegenstelling tot de overige voorbijgangers, totaal niet de indruk te wekken ergens naar toe te moeten of op een bepaalde tijd ergens te zijn.

Misschien had hij beter in het plaatje van een klein, sloom dorpje gepast maar dat maakt het contrast alleen maar interessanter naar mijn mening.

I took this picture at 9 AM from an easy chair at Starbucks, directly to the window (so took through the glass).

Its like the street and all passing people walks right through your living.

Thats why a standing person will ne noticed immediat.

He seems to have no destination or hurry, in stead of all other trespassers.

Maybe he fits better in a slowmoving countryvillage, but for the contrast at this place much more interesting.